11 قدم لغزش و مصرف مجدد مواد مخدر از نظر کمپ ترک اعتیاد فرمانیه (بخش دوم)

11 قدم لغزش و مصرف مجدد مواد مخدر از نظر کمپ ترک اعتیاد فرمانیه (بخش دوم)

در مقاله قبلی کمپ ترک اعتیاد فرمانیه از 11 قدم لغزش 5 قدم را مورد بررسی قرار دادیم در این مقاله 6 قدم بعدی لفزش را می نویسیم. اگر بخش اول این مقاله کمپ خصوصی فرمانیه (متخصص در ترک شیشه، هروئین، تریاک، الکل، گل و ...) را مطالعه نکرده این اینجا کلیک کنید.

 

11 قدم لغزش از نظر کمپ ترک اعتیاد فرمانیه عبارت اند از:

 

 مطلب مرتبط: کمپ ترک اعتیاد: نقش خانواده در تربیت نوجوانان و پیشگیری از اعتیاد آنها

 

قدم ششم: آشفتگی بیرونی

ممکن است مدت زمان زیادی در حال لغزش فکری باقی بمانیم و تصور کنیم که هیچ مشکلی در روال بهبودی ما وجود ندارد. در این مرحله هنوز به سراغ مواد مخدر نرفته ایم و به همین علت خودمان را قانع می کنیم که جای هیچ گونه نگرانی وجود ندارد. با این وجود، خودمان می دانیم که وضعیت روحی ما حالت طبیعی و سالم ندارد.

می دانیم که روند بهبودی ما چندان مناسب نیست اما به علت ترس، شرمندگی یا غرور، آشفتگی ذهنی خود را مخفی نگه می داریم. در این مرحله است که افکار معتاد گونه ما باعث می شوند تا در زندگی و دنیای اطرافمان مشکلاتی برای ما به وجود بیاید. برای مثال، چون از درون آشفته هستیم ممکن است با اعضای خانواده یا همکاران خود مشکل پیدا کنیم و یا اینکه نسبت به برنامه بهبودی و انجمن احساس نفرت کنیم.

در مرحله آشفتگی بیرونی، مشکلاتی که در زندگی و اطراف خود با آن ها روبرو هستیم، هر روز بیشتر شده و ما هر روز از برنامه بهبودی خود بیشتر فاصله می گیریم و از حمایت های انجمنان نیز استفاده نمی کنیم.

 

قدم هفتم: از دست دادن کنترل

زمانی که ما به جای کار کردن برنامه بهبودی مان و استفاده از حمایت های انجمن سعی می کنیم تا برای کنار آمدن با زندگی و مشکلات آن به خودمان تکیه کنیم، متوجه می شویم که نمی توانیم با همه این مشکلات به تنهایی مقابله کنیم. در این مرحله غالبا برای فراموش کردن مشکلات خود و به دست آوردن آرامش به رفتارهای افراطی متوسل می شویم و به طور موقتی آرامش می یابیم.

این راهکار ممکن است برای مدت کوتاهی نتیجه می دهد اما در نهایت باعث خارج شدن کنترل اوضاع از دست ما می شود. به محض این که یکی از مشکلات پیش رو را حل می کنیم، مشکلات جدیدی سر راه ما سبز می شوند. زندگی ما به عرصه بروز مشکلات پی در پی تبدیل می شود و دچار یک بحران بی وقفه می شویم و هر چقدر که تلاش می کنیم تا مشکلات را از پیش پا برداریم موفق نمی شویم.

سر انجام به این نتیجه می رسیم که کنترل اوضاع از دستمان خارج شده است و به همین علت به وحشت افتاده و احساس درماندگی می کنیم. در این حالت ممکن است که به خودمان بگوییم "با این که من از مواد مخدر پرهیز کرده ام و برنامه بهبودی ام را نیز کار می کنم، با این حال احساس می کنم که کنترل اوضاع از دستم خارج شده و همچون گذشته درمانده و بی پناه شده ام. پس اگر قرار باشد بهبودی نیز این گونه باشد و فایده ای برای من نداشته باشد من از خیر آن خواهم گذشت."

 

قدم هشتم: افکار معتاد گونه

در این مرحله همه افکار، بهانه جویی ها و مکانیزم های دفاعی دوران اعتیاد به سمت ما باز می گردند. بیماری اعتیاد ما باعث می شود تا احساس کنیم که برنامه بهبودی مان مختل شده و این برنامه در واقع آن چیزی نیست که ما انتظارش را داشتیم و برای ما کار ساز نیست. در این مرحله احساس درماندگی و عجز می کنیم و تصور می کنیم که هیچکس ما را درک نمی کند و نمی تواند به ما کمک کند.

به تدریج به این فکر می افتیم که از دوستان معتاد خود سراغ بگیریم اما خود را فریب داده و با خود می گوییم که قصد مصرف کردن مواد نداریم بلکه فقط می خواهیم دوستان خود که افراد خوش مشرب و جالبی هستند را دوباره ملاقات کنیم.

افکار معتاد گونه تلاش می کنند تا ما را متقاعد کنند که بهبودی کار بسیار دشواری است و گره کار ما به دست این برنامه باز نمی شود. با آن که قصد مصرف مواد را نداریم اما درباره آن خیال پردازی می کنیم. وسوسه مصرف مجدد مواد مخدر به تدریج به سراغ ما می آید. ممکن است در این مرحله خودمان را قانع کنیم که ما اصلا معتاد نبوده ایم و مصرف مواد آن طور هم که تصور می کردیم بد و درد سر آفرین نبوده است.

ذهن ما فقط جنبه های خوب و خاطرات و لحظه های خوش مصرف مواد مخدر را به یاد ما می آورد و فراموش می کنیم که اعتیاد چه بلاهایی بر سر ما آورده است. ممکن است با خود این طور فکر کنیم که به صورت تفننی و تفریحی مواد مصرف خواهیم کرد یا اینکه اگر ماده مخدر دیگری را برای مصرف انتخاب کنیم خواهیم توانست مصرف آن را کنترل کنیم.

ممکن است افکار معتاد گونه ما را متقاعد کنند که مشکل اصلی واقعی ما مواد نیست بلکه مشکلات مهم تر دیگری در زندگی داریم که باید انرژی خود را روی آن ها متمرکز کنیم. این احتمال وجود دارد که توجه خود را به مسائلی چون زناشویی، افسردگی، طلاق یا کار جلب کنیم و چنین تصور کنیم که این مشکلات مهم تر از بهبودی ما هستند و اگر این مشکلات برطرف شوند زندگی ما نیز سر و سامان خواهد گرفت.

 

 مطلب مرتبط: لغزش (مصرف مجدد مواد مخدر و یا محرک بعد از قطع مصرف) چگونه رخ می دهد؟

 

قدم نهم: مکان های پرخطر

در این مرحله از لغزش وضعیت روحی و افکار ما چنان آشفته است که ما کاملا به راهکارها و پیشنهادهایی که برای بهبودی مان ضروری هستند، بی توجه می شویم و با این تصور که مواد مصرف نخواهیم کرد خود را در موقعیت های پر خطر قرار می دهیم. با خود می گوییم دیدن دوستان معتادمان یا رفتن به اماکنی که در آنجا مواد مصرف کرده ایم، مشکلی به وجود نخواهد آورد. از کار افتادگی قوای عقلی ما در این مرحله به حدی می رسد که کاملا به خود حق می دهیم کارهایی را انجام دهیم که می دانیم باعث بازگشت ما به مواد مخدر خواهد شد.

نمونه این گونه کارها رفتن به خانه کسانی که از آن ها مواد می خریدیم به بهانه درد دل کردن، یا رفتن به میهمانی هایی است که می دانیم در آن جا مواد مصرف می شود. در این مرحله بیماری اعتیاد توانسته است، ما را فریب داده و متقاعد کند که در دسترس بودن مواد و دیدن کسانی که سرگرم استفاده از مواد هستند مشکلی برای ما ایجاد نخواهد کرد.

 

قدم دهم: لغزش

با بازگشت به افکار، احساسات، رفتار و دیدگاه های قدیمی و با کنار گذاشتن راهکارها و حمایت هایی که برای بهبودی ما ضرورت دارند و قرار گرفتن در شرایط پر مخاطره سر انجام بار دیگر به سراغ مواد مخدر می رویم و لغزش جسمی ما آغاز می شود. در این حالت ممکن است خودمان را توجیه کنیم که دیگر قادر به تحمل کردن مشکلات نیستیم و چاره ای جز مصرف مواد نداریم.

با خود خواهیم گفت اگر مواد مصرف نکنیم فشارهای عصبی و روانی ناشی از مشکلات زندگی ما را از پا در خواهند آورد و ممکن است بر اثر احساس بدبختی و درماندگی به زندگی خود پایان دهیم. به عنوان یک معتاد اگر با این سه گزینه یعنی خودکشی به علت فشارهای عصبی، مشکلات زندگی، یا استفاده از مواد مخدر روبرو می شدید کدام گزینه را انتخاب خواهید کرد؟

طبیعی است که مواد مخدر را انتخاب می کردید چون دو گزینه دیگر مرگ و نابودی به همراه دارند. در این مرحله ما به سراغ گزینه ای می رویم که می دانیم دردهای ما را تسکین می دهد و به ما کمک می کند تا از مشکلات زندگی فرار کنیم یا راحت تر با آن ها کنار بیاییم. فاجعه ای که همه ما معتادان آن را تجربه کرده ایم این است که مصرف مواد نه تنها مشکلات ما را حل نمی کند بلکه باعث افزایش یافتن مشکلات ما نیز می شود.

 

قدم یازدهم: بعد از لغزش

پس از لغزش فیزیکی یعنی استفاده دوباره از مواد، دو راه پیش رو داریم. برخی از ما معتادان راه اول را در پیش گرفته و متوجه اشتباه خود می شویم. با واقع بینی و درک صحیح از شرایط، به جای ناامیدی و سرزنش کردن خودمان می توانیم با مراجعه به کمپ های ترک اعتیاد بهبودی مان را از سر بگیریم. دلیل این که بهتر است برای از سرگرفتن بهبودی و ترک اعتیاد به مراکز سم زدایی مراجعه کنیم این است که در روزهای ابتدایی لغزش علی رغم این که دیگر نمی خواهیم مصرف کنیم ممکن است دوباره در چرخه لغزش قرار گیریم.

برخی از معتادان نیز راه دوم را انتخاب می کنند و بعد از لغزش و مصرف دوباره مواد، کاملا نامید شده و زندگی را برای خود سخت می گیرند. آن ها به دلیل احساس شکست یا ناتوانی و یا شرمساری،  خواست کمک نمی کنند و باز هم به مصرف مواد ادامه می دهند. بسیاری از این گروه با مشکلات بزرگ دیگری در زندگی روبرو می شوند و ممکن است خودکشی کرده و یا بر اثر عوارض ناشی از مصرف مواد مخدر سلامتی خود را از دست بدهند و هرگز فرصت بازگشتن به بهبودی را به دست نیاورند.

 

از نظر کمپ ترک اعتیاد خصوصی فرمانیه، لغزش بخشی از بیماری اعتیاد است

ما به عنوان متخصص در حورزه ترک اعتیاد و سم زدایی معتقدیم لغزش برای یک فرد معتاد پایان راه نیست بلکه یک تجربه مضاعف است تا او را در مسیر بهبودی هدایت کند. اگر فرد لغزش کرده تصمیم به قطع مصرف مجدد داشته باشد می تواند با کمک گرفتن از مشاورین و متخصصین کمپ ترک اعتیاد فرمانیه دوباره مسیری جدید با پایه های مستحکم در راه بهبودی داشته باشد.