آمفتامین و علائم اعتیاد به آن

آمفتامین و علائم  اعتیاد به آن

کمپ ترک اعتیاد خصوصی فرمانیه در سال های گذشته مشاهده کرده که مصرف خانواده آمفتامین ها که از نوع محرک می باشند بسیار رشد داشته است. علاوه بر این که افراد زیادی درگیر مصرف و اعتیاد به این ماده محرک هستند، تقاضا برای ترک آن نیز رو به گسترش است. در ابتدا تصور می شد این ماده اعتیاد آور نیست و خطری ندارد اما به مرور مشخص گردید این ماده می تواند زندگی فرد مصرف کننده را نابود کند. در ادامه به توضیح در مورد آمفتامین ها می پردازیم:

 

آنچه در این مقاله کمپ ترک اعتیاد فرمانیه در مورد آمفتامین ها خواهید خواند:

(اگر علاقه مند به مطالعه یک بخش خاص از این مقاله هستید بر روی عناوین زیر کلیک کنید)

 

 

تاریخچه تولید آمفتامین ها در دنیا

ترکیبات آمفتامین برای اولین بار در سال 1927 در شهر لوس آنجلس ساخته شد و تا سال 1930 در سطح وسیع به بازار نیامد، به همین دلیل اعتیاد آوری آن خیلی زود تشخیص داده نشد. هنگامی که آثار روانی آمفتامین برای اولین بار مورد بررسی قرار گرفت، دانشجویان از آن به طور غیر رسمی و غیر قانونی به عنوان یک داروی محرک استفاده می نمودند. آسوالد و تاکور دو تن از محققین در سال 1953 اظهار داشتند که مدتها پس از ترک آمفتامین اثر آن بر مغز باقی خواهد ماند و تا سال 1983 اعتیاد آوری آمفتامین به صورت خطری جدی محسوب می گردید.

مقامات کشور آمریکا به سبب این که ترکیبات آمفتامین به عنوان محرک و مولد انرژی مفید شناخته شد خطر آن را جدی نگرفتند. در خلال جنگ های داخلی اسپانیا ترکیبات آمفتامین در کوله بارهای سربازان یافت می شد و طی جنگ دوم جهانی طرفین جنگ از این ماده مخدر برای دادن انرژی و مقاومت بیشتر به سربازان خود استفاده نمودند.

برای این که سربازان انگلیسی بتوانند مدت زمان طولانی به جنگ ادامه دهند رقمی حدود 72 میلیون قرص آمفتامین در اختیار آنان قرار گرفت و چتر بازان آلمانی نیز برای کسب انرژی بیشتر از آن بهره مند شدند. در ژاپن نه تنها از ترکیبات آمفتامین برای افزایش انرژی در جنگ های طولانی استفاده می شد بلکه در کارخانجات نیز برای افزایش بازدهی کار مصرف می شد.

بعد از جنگ جهانی دوم (هنگامی که اکثر مردم دریافتند ترکیبات آمفتامین سبب کاهش اشتها می گردد و برای رژیم غذایی در کاهش وزن مفید است)، کارشناسان رسما تشخیص دادند که مصرف این مواد مشکلات و آثار بدی را دنبال دارد. زیرا که مصرف کنندگان این داروی مخدر پس از کاهش تاثیر آن، گرفتار افسردگی و درماندگی شده و برای از بین بردن افسردگی خود محتاج به مصرف مقدار بیشتری از قرص های آمفتامین می شدند.

در سراسر دنیا کوشش هایی برای کنترل مشکل بزرگ اعتیاد به آمفتامین انجام گرفت که موفق ترین آن ها در کشور ژاپن بود. بدین معنی که قوانینی برای کنترل مصرف آمفتامین وضع گردید و بیش از 17 هزار نفر در این ارتباط دستگیر شدند و چون تعداد افراد معتاد کاهش نیافت ژاپنی های مبارزه ی بزرگی علیه این داروی مخدر آغاز نمودند که نتایج درخشانی داشت. در شروع مبارزه به سال 1955 تعداد 29 نفر به سبب قتل ناشی از مصرف آمفتامین دستگیر شدند اما تا سال 1957 این رقم به صفر کاهش یافت زیرا سوء مصرف این ماده مخدر نیز به شدت کاهش یافته بود.

ژاپنی ها در مبارزه خود علیه آمفتامین مستثنی از دیگر کشورها بودند زیرا در کشورهای دیگر اقداماتی که برای کنترل آمفتامین انجام گرفت موفقیت بسیار کمی داشت. در انگلستان مبارزه ای اندک و بی تفاوت علیه این ماده مخدر انجام شد و در سال 1954 بالاترین مقام پزشکی وزارت بهداشت انگلستان آن را ماده ای غیر سمی، بدون آثار جانبی و غیر اعتیاد آور اعلام نمود. در سال 1959، 2.5 درصد از تمام داروهای تجویز شده توسط خدمات بهداشت ملی حاوی ترکیبات آمفتامین و مشابه آن بود و جالب اینکه در آن سال مجموعا 5،600،000 مورد از این دارو تجویز گردیده بود.

مطالعات مرکز ترک اعتیاد تهران نشان می دهد یکی از دلایل عدم کنترل آمفتامین در انگلستان و بعضی از کشورهای دیگر بحث و جدال بین پزشکان بر سر اعتیاد آوری یا عادت آوری این ماده مخدر بوده است. کمیته تخصصی سازمان بهداشت جهانی در ارتباط با داروهای اعتیاد آور مکررا تاکید نمود که اگر بین داروهای اعتیاد آور و داروهای عادت آور تفاوت قائل شوند کاری مفید و با ارزش انجام شده است. پزشکان و شرکت های دارویی که می خواستند آمفتامین در بازار باقی بماند با ادعای اینکه آمفتامین ماده ای عادت آور است (نیاز روانی ایجاد می کند) و اعتیاد آور نیست (نیاز جسمانی و فیزیولوژیکی به وجود نمی آورد) استفاده های کلانی کرده و عادت آوری این دارو را عارضه ای دانستند که نگرانی کمتری را در مقایسه با مواد مخدر دیگر به وجود می آورد. در کتابی تحت عنوان آثار و کاربرد ترکیبات آمفتامین که توسط "لیک" در سال 1958 انتشار یافت واژه اعتیاد و وابستگی مورد بحث قرار گرفت و نویسنده کتاب اظهار نمود که مطالعات کلینیکی و بررسی های تجربی گواه این است که مصرف آمفتامین ممکن است عادت آور باشد اما از دید سازمان بهداشت جهانی این داروی مخدر بندرت اعتیاد آور بوده و مدارک لازم برای اثبات آن در دست نیست.

در انگلستان مشکل آمفتامین در سال های آخر دهه 1950 و 1960 ابعاد گسترده ای یافت و تا سال 1966 پزشکان عمومی شاغل در خدمات بهداشت ملی سالیانه 200 میلیون آمفتامین تجویز نمودند و بسیاری از زنان میان سال برای دست یافتن به مقدار آمفتامین مورد نیاز خود دست به جعل نسخه زدند.

در بریتانیا وضعیت اعتیاد به آمفتامین بسیار وخیم بود و ایالات متحده نیز از این نظر شرایطی بدتر داشت. زیرا طبق آمار منتشره توسط مدیریت کنترل غذائی و داروی ایالات متحده در سال 1966 متجاوز از 25 تن آمفتامین (نیمی از محصول سالیان داخلی) به کانال های غیر قانونی و قاچاق راه یافته بود که به طور متوسط سهم هر فرد آمریکایی 14 قرص آمفتامین می گردید. بر اساس همان بر آورد تخمینی شهر اُکلاهما در سال 1966 با جمعیت 300،000 نفر دارای 5000 معتاد بوده است.

کمپانی های داروئی آمفتامین را برای درمان بیماری های گوناگون تبلیغ می نمودند و تا سال 1974 کمپانی های اسمیت کلاین و فرنچ این ماده را برای درمان بیماری هایی از جمله اضطراب، هیجان زدگی موقتی و ملایم و افسردگی های زود گذر، از بین بردن اشتها در چاقی های مفرط، شب ادراری، برخی از تشنج های ماهیچه ای و اختلالات رفتاری در کودکان و به عنوان مسکن به فروش رساندند.

شمار عظیمی از مردم به چنگال اعتیاد آمفتامین های تجویزی گرفتار شدند و میلیون ها تن دیگر معتادانی بودند که آمفتامین مورد نیاز خود را از طریق بازارهای سیاه و قاچاقچیان به دست می آوردند.

تا سال های میانی 1960 جوانان زیر هجده سال و پیروان مد، آمفتامین را که اصطلاحا آن را قلب صورتی می نامیدند مستقیما مصرف می کردند. آنان این داروی مخدر را برای کسب انرژی لازم جهت شرکت در میهمانی های شبانه و رفع یکنواختی و خستگی های ناشی از کارهای سنگین روزانه به کار می بردند.

در دهه 1960 زمانی که قوانینی برای کنترل سوء مصرف روز افزون هروئین بکار گرفته می شد مصرف آمفتامین تزریقی (به داخل رگ) به نحو غیر منتظره ای افزایش یافت.

 

مصرف آمفتامین تزریقی (به داخل رگ)

 

در خلال سال های 1970 مسئله اعتیاد به آمفتامین بسیاری از مقامات دولتی را نگران ساخت. به همین خاطر شرکت های داروئی از تولید ترکیبات آمفتامین و تبلیغات بازرگانی برای معرفی و تبلیغ مصرف این مواد به عنوان کمک به رژیم لاغری دست نکشیدند. در ایالت متحده گروه مخالف با تجویز آمفتامین ها از قدرت و نفوذ زیادی برخوردار بودند. در ایالت نیویورک با تصویب لایحه ای تجویز آمفتامین ها به منظور رژیم لاغری غیر قانونی اعلام شد و جامعه ایالتی پزشکان که مانند دیگر سازمان ها معمولا با هر گونه کوششی برای محدود کردن آزادی پزشکان مخالفت می نماید، با این قانون مخالفت نکرد و تصویب لایحه ی مشابه دیگری در ایالت ویسکانسین چنان تاثیری بر جای گذارد که میزان فروش آمفتامین تقریبا به صفر کاهش یافت. اما در انگلستان داستان به نحو دیگری بود دو داروی دوروفیت و دکس درین که هر دو حاوی انواع آمفتامین بود تا سال های 1980 نیز آزادانه در دسترس مردم قرار داشت و تعدادی از پزشکان با تجویز محرمانه این دو دارو و دریافت پول از معتادان از زندگی بسیاری مرفهی برخوردار شدند.

 

 مطلب مرتبط: همه چیز درباره اعتیاد به الکل و روش قطع مصرف

 

امروزه دیگر آمفتامین در مداوای بیمارانی که از چاقی رنج می برند تجویز نمی گردد. تنها موردی که هنوز برای مداوای آن آمفتامین تجویز می شود نارکولپسی می باشد که این بیماری موجب خواب ناگهانی بیمار می شود و لذا بیمار نیاز به استعمال دائمی محرک هائی برای بیدار ماندن دارد. نکته اجتناب ناپذیر این است که معتادین برای این که پزشکان را وادار به تجویز ترکیبات آمفتامین نمایند به تقلید عوارض نارکولپسی دست می زنند.

اما شرکت های داروئی هنوز دست از این بخش پر در آمد داروئی بر نداشته اند. داروهای محرک مرکز اعصاب همچنان در دسترس عموم قرار دارند و دولت انگلستان در کاربرد قوانین کنترل کننده این گونه داروها یک بار دیگر با اغماض و سهل انگار برخورد نموده است.

امروزه نیز صدها هزار نفر معتاد به آمفتامین در دنیا یافت می شوند، و هنوز سالانه 4 میلیون قرص آمفتامین به صورت قانونی تجویز می گردد. بسیاری دیگر نیز بدون شک آمفتامین مورد نیاز خود را به نحو غیر قانونی بدست می آورند.

تولید آمفتامین بسیار آسان و ارزان است و کمپانی های داروئی، دولت ها و حرفه داروسازی گرد آورندگان انبوه خریداران این داروی مخدر می باشند تا از سوی کارگزاران بازارهای سیاه به استثمار در آیند.

 

 

علائم اعتیاد به آمفتامین

معتادان به مصرف آمفتامین به علت کم اشتهایی لاغر می شوند، زود رنج می گردند آرام و قرار ندارند و نمی توانند بخوابند. اکثر معتادان این ماده مخدر آن را از طریق دهان به بدن خود وارد می سازند و بعضی آن را از طریق تزریق به داخل رگ استعمال می کنند. که در این موارد آثار تزریق در نقاطی از بدن که رگ ها به آسانی یافت می شوند خود نشان دهنده اعتیاد فرد است. متداول ترین جای بدن برای تزریق معتادان ساعد به خصوص آن قسمت از دست است که آرنج خم می گردد و هنگامی که رگ ها در این قسمت از بدن در اثر تزریق های پی در پی صدمه می بیند، معتاد به هر رگی بتواند پیدا کند متوسل می شود. بعضی از معتادان سعی می کنند تا از رگ های بازو استفاده نکنند زیرا آن ها خوب میدانند که این عضو از بدن معمول ترین جا برای آزمایش اعتیاد فرد است. معتادانی که در مصرف وسایل و روش تزریق نکات بهداشتی را رعایت نمی کنند، غالبا به زخم های عفونی در نقاط تزریق مبتلا می شوند.

 

علائم اعتیاد به آمفتامین

 

معتادان به آمفتامین در زندگی خود تنها یک هدف دارند، بدست آوردن و مصرف آن. آنان به خانواده، کار و دوستان خود بی علاقه می شوند و ممکن است به طور غیر عادی مرموز شوند و در بعضی موارد صداقت و درستکاری خویش را از دست بدهند.

اگر آنان ناچار به خرید آمفتامین مصرفی خود شوند و پول کافی نداشته باشند ممکن است به سرقت هم (حتی از دوستان نزدیک و بستگان خود) دست بزنند. وعده ها و قول هایی می دهند که نمی توانند به آن ها عمل نمایند.

در دنیا معتادان به آمفتامین به علت سرقت سر نسخه های پزشکان و جعل امضای آن ها اغلب مورد تعقیب پلیس قرار می گیرند.

 

 مطلب مرتبط: اعتیاد به شیشه و راه های کمک به ترک شیشه

 

آثار مصرف مداوم و طولانی آمفتامین

آمفتامین چنانچه در مدت زمانی طولانی مصرف گردد، به کبد فرد معتاد لطمه وارد می نماید، مشکلات جدی روانی برای وی فراهم می سازد و او را گرفتار اوهام و خیالات می نماید.

 

عوارض ترک آمفتامین

تجربه ما به عنوان کمپ ترک اعتیاد تهران این است که ترک مواد مخدر از هر نوعی که باشد عوارضی دارد که نیاز است برای پاک ماندن آن عوارض را تحملفرد معتاد به مصرف طولانی آمفتامین اگر بخواهد ترک اعتیاد کند، با عوارضی از جمله بی خوابی، خستگی، حساسیت و افسردگی مواجه می گردد.

 

بهترین روش ترک ماده محرک آمفتامین در مرکز ترک اعتیاد فرمانیه

چنانچه فردی با تجویز پزشک به مصرف قانونی آمفتامین پرداخته باشد (به طور مثال برای کمک به رژیم لاغری) پیشنهاد کمپ ترک اعتیاد فرمانیه این است که پزشک خود را تغییر دهد. بسیاری از پزشکان تجویز بیش از حد آمفتامین را رد می نمایند و عقیده دارند برای کمک به ترک اعتیاد بایستی مقدار آمفتامین مصرفی کم کم کاهش یابد.

در ترک آمفتامین مانند سایر انواع اعتیاد، تشخیص علت شروع به اعتیاد بسیار مهم است و اگر شرایط و فشار هایی که موجب شروع به اعتیاد شده همچنان باقی بماند، اندک زمانی پس از ترک، معتاد احتمالا به مصرف دوباره آن روی خواهد آورد.

 

اولین سوال هر مراجع به کمپ فرمانیه این است که مدت زمان ترک اعتیاد به آمفتامین چقدر طول می کشد؟

به طور کلی برای هر اعتیادی ما دو بخش ترک داریم، بخش فیزیکی و بخش روحی و روانی. در بخش ترک فیزیکی اعتیاد به آمفتامین بستگی به میزان مصرف فرد، این زمان از کمتر از یک ماه شروع خواهد شد اما بحث اصلی آمادگی روحی و روانی برای در ترک ماندن است. در این مرکز سم زدایی و ترک اعتیاد، مشاورین و کارشناسان و مددیاران سعی می کنند، شخص را از لحاظ روحی و روانی آماده ورود به جامعه نمایند.

وقتی فردی که به تازگی اعتیاد خود را قطع کرده، به زندگی عادی باز می گردد باید ابزارهایی داشته باشد تا در مقابل وسوسه لغزش و مصرف مجدد، مقاوت کرده و با آگاهی زندگی پاک و سالم را انتخاب نماید.

یکی از اصلی ترین برنامه ها که در این مرکز به طور مدام پیگیری می شود، جلسات منظم شخصی و گروهی است تا با این کار درمان بی حوصلگی و افسردگی بعد از ترک اعتیاد به آمفتامین، انجام شود.

 

 

بهترین کمپ ترک اعتیاد

 

برای مشاوره ترک اعتیاد آمفتامین با بهترین روش، با شماره تلفن های مرکز ترک اعتیاد فرمانیه تماس بگیرید:

تلفن: 02122290484 - 02122295499

همراه: 09106886964