کمپ ترک اعتیاد فرمانیه: بنزودیازپام (بنزودیازپین) چیست + نحوه ترک اعتیاد آن

کمپ ترک اعتیاد فرمانیه: بنزودیازپام (بنزودیازپین)  چیست + نحوه ترک اعتیاد آن

کمپ ترک اعتیاد فرمانیه در این مقاله به معرفی ماده اعتیاد آور بنزودیازپام (بنزودیازپین) به همراه علائم اعتیاد به آن و نحوه ترک آن می پردازد. در مقالات قبلی نیز مرکز ترک اعتیاد فرمانیه به معرفی ماده‌های اعتیاد آور دیگری از جمله الکل، آمفتامین‌ها و ترکیبات داروئی باربی چوریت پرداخته بود.

 

آنچه در این مقاله کمپ ترک اعتیاد فرمانیه می خوانید:

 

 

تاریخچه تولید ماده اعتیاد آور بنزودیازپام

در سال 1954 دکتر لیواچ استرن باک که در لابراتورهای هافمن لاروچ در ایالات نیوجرسی آمریکا به کار اشتغال داشت به آزمایش بر روی دو نوع ماده شیمیایی به نام های بنزوفنون و هیپتوکس دیازین، پرداخت دکتر استرن باک با توجه به تاثیر داروئی بعضی از مواد مخدر امیدوار بود که طی این آزمایش آثار مفید داروئی مواد شیمیایی فوق بر مغز ثابت گردد.

"استرن باک" با وجود تولید و آزمایش 40 محصول جدید موفق به یافتن داروئی که ارزش بازرگانی داشته باشد نگردید و در حقیقت آنچنان از نتایج آزمایشات خود ناامید شد که آخرین دارو از این سری را در قفسه های خود قرار داد و به پروژه ی تحقیقاتی دیگری پرداخت، اما پس از گذشت هجده ماه، تمیز کردن لابراتوار که هر بهار انجام می‌شود سبب شد که تولید نهائی او تحت کد آر اُ 0690_ 05 شناخته شود و برای آزمایشات لازم به مدیر تحقیقات در روانشناسی شرکت روش ارسال گردد. پس از گذشت دو ماه در جولای 1957 این ماده به عنوان داروئی خواب آور، آرام بخش و مسکن تشخیص داده شد و در بهار سال بعد به عنوان بنزودیازپام، ماده ای کاملا جدید شناسایی گردید.

 

موفقیت ناگهانی

از آن زمان به بعد همه چیز به سرعت اتفاق افتاد و بنزودیازپام به عنوان داروی آرام بخشی قوی، ضد ارتعاشات بدن و مداوائی برای اضطراب تشخیص داده شد و قبل از فرا رسیدن مارس 1960 تمام آزمایشات مقدماتی بر روی این دارو انجام یافت و پس از تائید مدیریت مواد غذایی و دارویی آمریکا به بازار عرضه گردید و به نام "لیبریوم" شناخته شد.

اولین داروی بنزودیازپام بی اندازه موفق بود و در طول چند ماه شرکت داروئی "روش" و دیگر شرکت ها به دنبال انواع این این داروی جدید که به نظر موفقیت آمیز می‌آمد بودند و ثابت شد که داروی جدید اضطراب را از بین می‌برد و در خوابیدن، آرام کردن تنش و رفع گرفتگی عضلانی بسیار موثر است. ترکیبات داروئی جدید بنزودیازپام به سرعت عرضه گردید و در سال 1963 والیوم به بازار آمد. تعداد ترکیبات بنزودیازپام به شدت افزایش یافت و گفته می‌شود تا سال 1979 در حدود 700 نوع محصول داروئی مانند والیوم در دسترس عموم قرار گرفت.

داروی جدید در بیمارستان ها و مطب ها از طرف پزشکان با هیجان پذیرفته شد و به نظر می‌رسید که علاوه بر موثر بودن بی خطر نیز می‌باشد و پزشکانی که برای خطرات ناشی از ترکیبات باربی چوریت نگران بودند از تجویز داروی جدید برای جایگزینی ترکیبات باربی چوریت خرسند شدند.

در اواخر سال های 1960 ترکیبات داروئی بنزودیازپام و داروهای مشابه تقریبا 5.6 درصد از تمام داروهای تجویز شده توسط پزشکان عمومی انگلستان را تشکیل می‌داد. قبل از سال 1975 که برای کاهش مصرف ترکیبات باربی چوریت مبارزه ای شروع گردید تجویز داروهای مخدر رو به افزایش بود و از هر شش تجویز داروئی یکی در این گروه داروئی قرار داشت. اما هنوز این گونه تجویزهای داروئی محدود نشده بود. در سال 1977 مجموعا در 45 میلیون نسخه داروهای آرام بخش تجویز شده بود و لیبریوم و والیوم تقریبا یک پنجم از تمام تجویزها را شامل می‌گردید. ترکیبات داروئی بنزودیازپام در میان داروها از بیشترین اقبال مردم در سراسر جهان برخوردار شد.

 

 مطلب مرتبط: سوالات کمپ ترک اعتیاد برای تعیین انگیزه بهبودی و جلوگیری از لغزش

 

چرا مردم به این دارو علاقمند بودند

گرایش عموم مردم به ترکیبات داروئی بنزودیازپام ناشی از سه دلیل اساسی بوده است:

  1. اکثر پزشکانی که طبابت می‌نمایند، در دنیائی پرورش یافته اند که به آن ها آموخته شده اطلاعات مربوط به داروهای تجویزی خود را از شرکت های داروئی دریافت نمایند. اگر یکی از شرکت های داروئی به پزشکی پیشنهاد نماید که فلان دارو برای مداوای فلان بیماری موثر و نیز بی خطر است، پزشک معمولا این اطلاعات را بدون چون و چرا می‌پذیرد.
  2. هنگامی که داروهای بنزودیازپام وارد بازار گردید پزشکان بخاطر نادیده گرفتن خطرات ناشی از ترکیبات داروئی باربی چوریت مشکلاتی داشتند.در سال های 1970 شواهد بسیاری گواه بر این بود که ترکیبات باربی چوریت مشکل بزرگ اعتیاد را به وجود می‌آورد و نیاز شدید به یک داروی جایگزین موجب شد که ترکیبات بنزودیازپام برای این منظور مناسب تشخیص داده شود.
  3. پزشکان در تجویزهای خود شدیدا به بنزودیازپام نیازمند بودند به این معنا که طی سال های 1950 و 1960 نوع مشکل مورد بحث مطب های پزشکی و در حال تغییر بود. پزشکان عمومی دریافتند که از آنان انتظار می‌رود علاوه بر مسائل جسمانی به مشکلات روانی نیز بپردازند و بیمارانی که مضطرب، اندوهگین حساس و ناراحت و اغلب افسردگی روحی داشتند برای مداوا به آنان مراجعه می‌کردند. برنامه های تلویزیون، مقالات منتشره و مجلات و کتاب های مردم پسند، میلیون ها نفر از مردم را تشویق می‌نمود که هرگز غمگین و افسرده نباشند و مشکلات روانی خود را قابل مداوا بدانند. از این رو رابطه موجود بین فشار عصبی و بیماری برای همه شناخته شد.

 

پزشکان هیچگونه آموزشی برای مقابله با مشکلات ناشی از نابسامانی های روانی نداشتند و اکثر آنان در مورد اضطراب، ناامیدی و بیماری های جسمی روانی فقط کمی بیش از بیماران خود می‌دانستند زیرا مدت آموزش روانپزشکی در مدارس پزشکی برای پزشکان سال های 1960 تا 1970 مانند آموزشی که برای بیماری های استوائی می‌دیدند بسیار کوتاه بود، از این رو ترکیبات بنزودیازپام که برای مداوای این گونه بیماری ها راه حلی فوری بود از سوی پزشکان با آغوشی باز پذیرفته شد و طی مدت کوتاهی تجویز آن به عنوان یک داروی آرام بخش جدید توسط پزشکان در تمام کشورهای توسعه یافته متداول گردید.

 

خطرات اعتیاد به بنزودیازپام

در اوج روی آوری به داروهای جدید آرام بخش، زمزمه های هشدار دهنده به گوش می‌رسید. در سال 1961 پس از گذشت مدت کوتاهی از وارد کردن کلر دیازیپ اکسید (نام شیمیایی لیبریوم) به صحنه پزشکی گزارشی در مجله سایکو فارما کلوجیا توسط سه نفر از پزشکان بیمارستان وترن آدمی نیستریشن در شهر پال آلتا ایالت کالیفرنیا انتشار یافت که عنوان آن عکس العمل های ترک کلردیازیپ اکساید یا لیبریوم بود. در این گزارش به تفصیل بیان شد که چگونه بیمارانی که این داروی مخدر را مصرف می‌نمودند پس از ترک آن دچار عوارضی دردناک شده اند که البته این تنها گزارش از نوع خود نبود که انتشار می‌یافت.

چهارده سال بعد در سال 1975 سه پزشک از مرکز درمان وابستگی به داروهای آرام بخش در بیمارستان وترن آدمی نیستریشن و دانشگاه پنسلونیا در شهر فیلادلفیا در مجله بین المللی اعتیاد مقاله ای تحت عنوان "سوء مصرف و کاربرد دیازپام یکی از مشکلات متداول و روز افزون پزشکی،" منتشر نمودند.

دکتر وودی اوبراین و دکتر گرین استین به مقالاتی که در سال های قبل 1970 راجع به موارد اعتیاد به کلر دیازپام انتشار یافته بود، رجوع کرده و گزارش نمودند که از اواخر سال 1972 شاهد سوء کاربرد دیازپام بوده اند، و خواستار دقت و توجه بیشتر در امر تجویز، حمل و نقل و انبار کردن این دارو شدند.

در انگلستان نیز شواهد مشابهی دیده شد، دکتر جان بن که یکی از اساتید با سابقه و روانپزشک مشاور در بیمارستان های سنت بارتولومو و هاکنی در لندن بود، در سمپوزیم جامعه ی پزشکی سلطنتی انگلستان که در آوریل 1973 تشکیل گردید اظهار داشت که از ترکیبات داروئی بنزودیازپام بایستی اجتناب نمود مگر اینکه بیمار تحت کنترل باشد. "جان بن" تشریح نمود که به چشم خود دیده است تعدادی از بیمارانی متکی به بنزودیازپام پس از ترک حالشان به مراتب بهتر از گذشته شده است.

قبل از سال 1979 در ارتباط با اعتیاد آوری بنزودیازپام دلایلی قوی تر مشاهده گردید. در زیر کمیته بهداشت مجلس سنای آمریکا یکی از روان پزشکان گواهی نمود که انسان در مدتی کمتر از شش هفته می‌تواند در دام دیازپام گرفتار شود و نیز در همین جلسه پزشکان متخصص اعلام داشتند که ترک این داروی آرام بخش مشکل تر از هروئین است.

در این زیر کمیته یکی دیگر از صاحب نظران اعلام داشت که داروهای آرام بخش بزرگترین مشکل آمریکا در ارتباط با مواد مخدر به استثنای الکل است.

 

 مطلب مرتبط:تست اعتیاد (پرسشنامه کمپ ترک اعتیاد فرمانیه برای ترک تریاک، شیشه و ...)

 

 

تاثیر ترکیبات داروئی بنزودیازپام

 

تاثیر ترکیبات داروئی بنزودیازپام

 

در سال 1968 در مجله ی جامعه ی پزشکان آمریکائی گزارشی از بررسی حال هشت نفر از بیمارانی که روزانه به طور معمول 5 میلی گرم در سه یا چهار بار مصرف می‌نمودند منتشر گردید. نویسندگان گزارش اعلام داشتند که حال هفت نفر از بیماران در زمان مصرف این دارو آن چنان بود که از شدت افسردگی مرتبا دچار وسوسه خودکشی می‌شدند. دو نفر از بیماران خود را کشتند و دو نفر دیگر کوشش بسیار برای خودکشی نمودند. سه یا چهار روز پس از کاهش و قطع دیازپام حال پنج نفر از بیماران به بهبودی گرائید.

در سال 1972 در مجله ی روانپزشکی آمریکا گزارشی انتشار یافت که طی آن تشریح گردید چگونه شش نفر از بیمارانی که دیازپام مصرف می‌نمودند به عوارض لرزش، هراس، افسردگی و بی خوابی دچار شدند، بر اساس این گزارش بیماران یاد شده قبل از این که با مصرف این دارو آشنا گردند، از احساساتی متعادل برخوردار بوده اند اما پس از مصرف ناگهان علائم و عوارض بسیار شدیدی در آنها ظاهر گردیده است و هنگامی که مصرف دیازپام را ترک نموده اند این علائم نیز برطرف شده است.

در سال 1979 یکی از روانپزشکان هلند در گزارشی که به یکی از مجلات پزشکی کشور ارائه نمود، تشریح کرد که چگونه اضطراب شدید و تغییرات روانی تحمل ناپذیر در چهار نفر از بیمارانی که از قرص های خواب آور بنزودیازپام مصرف می‌نمودند پدید آمد. این گزارش خود موجب گردید که 600 شکایت مشابه درباره ی این دارو توسط افراد مختلف ارائه گردد.

در کنفرانسی که سال 1982 در انستیتو ملی بهداشت در شهر واشنگتن تشکیل گردید، یکی از پروفسورهای رشته روان داروئی گزارش نمود که در نمونه برداری از مغز گروه کوچکی از بیمارانی که چندین سال دیازپام مصرف می‌نمودند، شواهدی دال بر صدمات وارده بر مغز آنان مشاهده گردید و در کنفرانس داروشناسی عصبی- روانی که به سال 1982 در شهر اورشلیم تشکیل یافت نتایج یکی از تحقیقات گویای این بود که بنزودیازپام ممکن است بر حافظه ی انسان تاثیر بدی گذارد.

افزون بر تمام این شواهد مطالعات و گزارشات منتشره در مجلات پزشکی جهان بیان گر این بود که برای رانندگانی که قبل از شروع به رانندگی بنزودیازپام مصرف می‌نمایند مخصوصا احتمال تصادفات بیشتری وجود دارد. و نیز این ترکیبات داروئی آثار زیان باری بر روابط جنسی بیمار می‌گذارد، و همچنین چنان که همزمان با چای یا قهوه مصرف شود می‌تواند محرک تجاوزات جنسی شده و مشکل آفرین گردد. چنانکه توسط زن حامله ای مصرف شود ممکن است بر جنین آثار زیان باری گذارد و نیز مصرف آن برای مادرانی که به کودک خود شیر می‌دهند بیش از حد خطرناک است زیرا ممکن است صدماتی به کبد وارد نماید. در خلال ژانویه 1964 تا فوریه ی 1984 "کمیته ایمنی داروها" در لندن گزارش هایی درباره ی 100 نوع مختلف از آثار جانبی فقط مصرف دیازپام دریافت نمود، افزون بر این حاکی از آن بود که ترکیبات دیگر بنزودیازپام نیز بر اثر جانبی وحشتناک و قابل توجهی را بر جای می‌گذارند.

مشکل بزرگ ترکیبات بنزودیازپام اعتیاد آوری آن است، اگرچه آثار جانبی و خطرات دیگر نیز موجب اضطراب بسیاری از پزشکان شده است اما در سال های آخر 1980 آنچه به عنوان یک وظیفه اصلی مطرح شده و کمک به ترک اعتیاد میلیون ها انسانی است که به طور مداوم بنزودیازپام مصرف نمایند این است که اگر مصرف بنزودیازپام با سرعت بیش از حد ترک شود آثار جانبی ناهنجار و خطرناکی در پی خواهد داشت و اکثر متخصصین معتقدند چنانچه بیماری قصد کاهش مصرف این داروی مخدر را دارد باید تحت نظر پزشک قرار گیرد. حرفه ی پزشکی مبارزه ی جدیدی را آغاز نموده و آن رفع مشکل بزرگ اعتیاد در جهان است.

 

علائم اعتیاد به بنزودیازپام

معتادین به بنزودیازپام معمولا افسرده، خسته، بی حس و نسبتا بیقرار می‌باشند. علاوه بر این علائم ممکن است تمایل به مخفی کردن آنچه انجام می‌دهند داشته باشند. اگر مقدار بنزودیازپام رو به کاهش باشد، مانند سایر معتادین ناراحت و بیمناک بوده و ممکن است مقداری از این دارو را در گوشه هایی از منزل خود مخفی کنند. با وجود این که از قرص های خواب آور استفاده می‌نمایند، اغلب دچار بی خوابی می‌شوند. اگر مواد مورد نیاز خود را به طور غیر قانونی به دست می‌آورند ممکن است با مشکلات مالی رو برو شوند و امکان دارد حتی به سرقت از نزدیکان خود دست بزنند.

 

آثار اعتیاد به بنزودیازپام در بلند مدت

مصرف این داروی مخدر در مدتی طولانی امکان دارد صدماتی به فرد وارد سازد. (اگر چه بر این همگان توافق ندارند)

 

عوارض ترک بنزودیازپام

معتادانی که مصرف بنزودیازپام را ترک می‌نمایند از علائم گوناگونی رنج می‌برند که در زیر بیان می‌گردد:

لرزش و لغوه، اضطراب زیاد، سرگیجه، بی خوابی، ناتوانی در تمرکز حواس، حالت استفراغ، احساس مزه ی فلز در دهان، افسردگی، سردرد، بی دقتی، حساسیت بسیار شدید به نور و صدا، خستگی، تار شدن چشم، گر گرفتن و لرز کردن، دردهای عضلانی و کوبیدگی بدن، ناتوانی در حرف زدن عادی، اوهام و خیالات، اشفتگی، عرق کردن و از حال رفتن.

 

 مطلب مرتبط: 6 ویژگی بیماری اعتیاد از دیدگاه بهترین کمپ ترک اعتیاد خصوصی در تهران

 

ترک اعتیاد بنزودیازپام چگونه است؟

 

ترک اعتیاد بنزودیازپام چگونه است؟

 

مصرف کنندگان بنزودیازپام در صورتی که بخواهند آن را ترک نمایند، بایستی تدریجا میزان مصرف را کاهش دهند. این داروی مخدر آنچنان آسان در اختیار مردم قرار می‌گیرد که عده ی کمی از مصرف کنندگان به ناچار به تهیه‌ی غیر قانونی آن می‌شوند و اکثرا توسط پزشک خانوادگی خود این دارو را تهیه می‌نمایند و تغییر پزشک کار بی فایده ای است، مگر این که پزشکی که در ابتدا آن را تجویز نموده اعتیاد آوری و خطر بالقوه آن را نپذیرد.

نسبت کاهش مصرف بنزودیازپام بستگی به مقدار مصرف دارد و قاعده کلی این است که مقدار مصرف هر دو هفته یکبار به نصف کاهش یابد تا اینکه دیگر نتوان آن را نصف نمود. بنابراین اگر شش قرص مصرف شود باید آن را در مدت چهار روز به پنج قرص کاهش داد و سپس مقدار قرص مصرفی روزانه را در مدت چهار روز به چهار عدد رسانید. به این طریق در مدت دو هفته مقدار مصرف اولیه را می‌توان به نصف کاهش داد. پزشکان با کاهش میزان تجویز می‌توانند در روند کاهش موثر باشند و چون مصرف روزانه به یک قرص رسید می‌توان آن را به یک روز در میان تقلیل داد.

پیشنهاد کمپ ترک اعتیاد فرمانیه برای ترک این ماده مخدر این است که با یکی از مشاورین متخصص بیشماری که در زمینه ترک اعتیاد به مواد مخدر کار می‌کنند تماس حاصل شود. از نظر ما بهترین روش ترک اعتیاد برای این ماده مخدر حضور در کمپ های ترک اعتیاد است تا در زیر نظر پزشک متخصص، فرد مبتلا به اعتیاد، در مان شود.

همان طوری که درباره ی اعتیادهای دیگر در مقالات آموزشی این مرکز ترک اعتیاد گفته شد، تشخیص علت شروع اعتیاد برای ترک مواد مخدر بسیار مهم است. اگر شرایط و فشارها تغییر نیابد معتاد پس از ترک بلافاصله ممکن است به این ماده مخدر روی آورد.

 

بهترین کمپ ترک اعتیاد

 

برای مشاوره ترک اعتیاد ترکیبات داروئی بنزودیازپام با بهترین روش، با شماره تلفن های مرکز ترک اعتیاد فرمانیه تماس بگیرید:

تلفن: 02122290484 - 02122295499

همراه: 09106886964